Գետնառիւծը
մողէզին ընկերն էր՝
մտերի՜մ ընկերը,
սակայն գետնառիւծը
մի՛շտ իր գոյնը կը փոխէր…
Երբեմն կանանչ էր՝
տերեւին պէս կանանչ,
երբեմն կապոյտ՝
երկինքին պէս կապոյտ…
Երբ բարկանար
կարմիր կը դառնար,
իսկ երբ զարմանար՝
նարնջագոյն…
Երբ վախնար
դեղին կը դառնար,
իսկ երբ ամչնար՝
մանիշակագոյն…
Գետնառիւծը
մողէզին ընկերն էր,
մտերի՜մ ընկերը,
իսկ մողէզը երջանիկ էր,
կը կարծէր՝
թէ եօթը հատ ընկեր ունէր…
Բախտաւոր էր,
եօթը հատ ընկեր ունէր…
