Այս աշխատանքին նպատակն է քննարկել սուտի յղացքը: Սուտը՝ բարոյագէտ փիլիսոփաներու միտքը զբաղցնող յղացքներէն մէկը եղած է եւ գլխաւորաբար քննարկուած է «համընդհանրական օրէնքներ»ու ծիրէն ներս: Այս նիւթին շուրջ առաջատար մտածողներէն՝ գերմանացի փիլիսոփայ Քանթին համաձայն օրինակ՝ սուտ խօսիլը կը հակասէ «համընդհանրական բարոյական օրէնքներ»ուն եւ այս օրէնքներուն հակադրուիլը չի կրնար որեւէ արդարացում ունենալ: «Սուտ խօսիլը ընդունելի՞ բան մըն է» հարցումին շատերս առանց երկմտանքի «ո՛չ» պիտի պատասխանէինք: Սակայն նոյն ատեն՝ դիւրին պիտի չըլլայ գտնել մէկը, որ կարենայ ըսել «ես բնաւ սուտ չեմ խօսած»: Ահա այս աշխատանքին նպատակն է մտածել տալ «սուտ»ի յղացքին մասին, ա՛յն սուտին որուն շատերը դիմած են զանազան պատճառներով, հակառակ անոր որ դէմ էին սկզբունքով։
Օժանդակուած է Գալուստ Կիւլպէնկեան Հիմնարկութեան կողմէ։
